Prf. Dr. Barış Doster

Dış politikaya, uluslararası ilişkilere, savunma ve güvenlik konularına meraklı olanlar bilirler, güvenliğin bölünmezliği ilkesi esastır. Eğer bir taraf kendi güvenliğini, diğer tarafın güvensizliği üzerine inşa

Aziz Cumhuriyetimizin 102. yılını kutladığımız bu günlerde şöyle bir düşünelim; şayet, Mustafa Kemal ve arkadaşları başaramasaydı… Ulusal Kurtuluş Savaşı, zamanın en büyük emperyalistleri ve onların

Cumhuriyet’in ilanı, savaş yorgunu Anadolu’da öyle bir heyecan yarattı ki, Çanakkale, Hicaz ve Yemen, Suriye-Filistin, Irak, Romanya-Makedonya-Galiçya ve Kafkas cephelerinde şehit düşen dedeler, babalar, ağabeyler,

Cumhuriyet, cumhur sözcüğünden gelmekte olup aslında Arap’ça olan bu sözcük halk, ahali, kavim anlamına da gelmekte ve bizim Lügat’ımızda da kısaca “iktidarın herhangi bir kişi

AKP’nin açılım süreciyle verdiği tavizlerin, PKK’nın Lozan ve 1924 Anayasası’nı hedef alan talepleriyle örtüştüğü; bunun bir hata değil, Cumhuriyet’i dönüştürme planı olduğu savunuluyor.

PKK ve DEM Parti’nin Lozan ve 1924 Anayasası karşıtı söylemleri, ‘terörsüz Türkiye’ tartışmaları eşliğinde yeniden gündemde. Tarihsel gerçekler ve ideolojik netlik olmadan emperyalizmle mücadele mümkün mü?

1934’te Çankaya sofrasında bir şarkı, Atatürk’ü derinden sarsar. ‘Mustafa Kemaller de insandır’ sözüyle hafızalara kazınan bu anı, onun insani yönünü ve derin duygularını gözler önüne serer.

19 Mayıs’ta Samsun’a çıkan Mustafa Kemal Paşa, verilen görevlerin tersine ulusal kurtuluşun temellerini attı. Amasya, Erzurum ve Sivas hattında bağımsızlık mücadelesini kararlılıkla başlattı.

Çocukları ‘üstün zekâlı’ diye etiketlemek sanıldığı kadar masum değil. Carol Dweck ve Robert Sternberg’e göre bu etiket, öğrenme ve gelişim yerine ‘zeki görünme’ baskısını besliyor.