“Anneee, sıkıldıııım!”
“Dayan yavrum, hemen kumandayı oyuncakları
bilgisayarı kapıp geliyorum!”
Çocuğunuz sıkıldığını söylediğinde sanki “hastayım”
demişçesine paniğe mi kapılıyorsunuz? Büyük bir
hayal kırıklığı mı yaşıyorsunuz? Kendinizi “suçlu”
mu hissediyorsunuz? Kendinizi onun sıkıntısına çare
bulmakla yükümlü mü hissediyorsunuz? Sıkıntısına
çözüm bulamazsanız kendinizi kötü anne baba mı ilan
edeceksiniz?
Bu olumsuz duyguların körüklediği telaşla çocuğun
eline tableti tutuşturuyorsunuz. TV kumandasını
kapıp çizgi film kanalını açıyorsunuz. Bilgisayarın
düğmesini açıp çocuğu karşısına “ekiyorsunuz. İçinize
bir ferahlama duygusu yayılıyor. Çocuğunuz sustu,
tehlike çanları dindi… Görev başarıyla tamamlandı.
Peki çocuğunuzun sıkılmasını önleyerek çocuğunuza
zarar veriyor olabilir misiniz?
